Pustynia, cisza, milczenie, „solus cum deo solo”. To wszystko są filary naszej paulińskiej duchowości. Styczeń to tradycyjny okres w naszym paulińskim zakonie, kiedy to czcimy Św. Pawła I Pustelnika. Najbardziej widocznym przejawem czci, jaką obdarzamy naszego patriarchę jest Nowenna ku czci Św. Pawła Pierwszego Pustelnika, trwająca 9 dni, do uroczystości Św. Pawła i nazywana tradycyjnie Pawełkami. Przez dziewięć kolejnych wieczorów paulini na całym świecie, wszędzie tam gdzie znajdują się klasztory zakonników w białych habitach, będą się gromadzić na modlitwie ku czci św. Pawła Pustelnika. Oprócz modlitwy, zakonnicy będą śpiewać hymny o prześladowaniu chrześcijan i życiu św. Pawła na pustyni. W tym miejscu możemy sobie postawić pytanie, dlaczego Paweł znalazł się na pustyni? Aby jednak na to pytanie odpowiedzieć trzeba przybliżyć jego życiorys. Urodził się około 228  w Tebach (Egipt) w zamożnej rodzinie. Od dzieciństwa wychowywany w duchu chrześcijańskim, mając 20 lat zbiegł na pustynię, aby uniknąć prześladowania, które wybuchło za czasów cesarza Decjusza (249-251). Po dwóch latach, gdy chciał powrócić do domu, szwagier pragnący odziedziczyć cały majątek zagroził mu oskarżeniem. Obawiając się uwięzienia, Paweł ponownie udał się na pustynię, tym razem już na zawsze. Spędził w samotności, żyjąc w grocie skalnej około 90 lat, prowadząc życie wypełnione modlitwą i surowymi pokutami. Jak mówi legenda, każdego dnia kruk przynosił mu pół bochenka, a kiedy Pawła odwiedził Antoni pustelnik, wówczas kruk przyniósł cały chleb. Paweł pustelnik zmarł mając 113 lat w 341 roku. Paweł z Teb uznawany jest za pierwszego pustelnika i ojca monastycyzmu, a porzucając świat, udaje się na miejsce pustynne i tam prowadzi życie w totalnym wyrzeczeniu, surowej ascezie, modlitwie i kontemplacji. Jest więc archetypem, prawzorem surowego życia ojców pustyni, realizowanego w    całkowitym oddaniu się  Bogu.
  Nowenna jest przypomnieniem, próbą wejścia, zanurzeniem się w tym specyficznym rysie duchowości, jaka jest pustynia, nie postrzegana już jako rzeczywistość w wymiarze fizycznym, jako że trudno w XXI wieku udawać się na pustynię by odnaleźć Boga, ale pustynia ducha, serca gdzie w ogołoceniu i samotności odnajdujemy Najwyższego. W czasie nowenny celebrans ustawia srebrny relikwiarz św. Pawła Pustelnika na ołtarzu i okadza zachowane do naszych dni cząsteczki relikwii Pustelnika. Intonuje się jeden z dwóch hymnów opowiadających o prześladowaniu Świętego Pawła w czasie panowanie cesarza rzymskiego Decjusza, (249-251) i późniejszych jego losach na pustyni na której spędził dziewięćdziesiąt lat swojego życia. Liturgia nabożeństwa nowennowego ku czci św. Pawła I Pustelnika jest bardzo uroczysta, można wyróżnić kilka jej stałych elementów. Przede wszystko jest to śpiew wspomnianych hymnów ku czci św. Pawła, przejście w uroczystej procesji, do znajdującego się w bocznej nawie bazyliki ołtarza naszego patriarchy. Kolejnym elementem nowenny jest okadzenie ołtarza i modlitwa głównego celebransa. Ważnym elementem nabożeństwa, jest codzienne słowo nawiązujące treściowo do naszego patriarchy, jego życia i charyzmatu naszego zakonu. Na zakończenie Mszy świętej, zakonnicy i wierni oddając cześć naszemu patriarsze dokonują ucałowania relikwii św. Pawła Pierwszego Pustelnika.
  Nowenna ku czci św. Pawła Pierwszego Pustelnika, jest uczczeniem naszego Patriarchy i jednoczesnym zatrzymaniem się w gwarze codziennego życia, aby przypomnieć nam to co jest najważniejszym aspektem naszej duchowości; trwanie w Bożej obecności na modlitwie i oddawanie całego życia Panu.    

br. Michał